Wat jij hier voelt
Er is geen groot moment geweest.
Geen crisis. Geen instorting. Geen keerpunt.
Vaker is het kleiner dan dat.
Je geeft toe terwijl je het niet meent.
Je sust terwijl je wil begrenzen.
Je neemt over wat je eigenlijk niet had hoeven dragen.
Je past aan, nog even, toch nog
tot je later merkt wat het je heeft gekost.
Niet omdat je het niet ziet.
Maar omdat zien niet hetzelfde is als stoppen.
Je weet dit al langer dan vandaag. En toch doe je het toch.
Wat je hier voelt is niet alleen herkenning.
Het is dat iets wat altijd sneller was dan jij,
niet meer vanzelf de leiding hoeft te nemen.
Je voelt eerder wanneer iets niet klopt.
Je merkt sneller wanneer je over je eigen grens gaat.
Je herstelt minder lang van gesprekken, spanning of contact.
Je blijft aanweziger waar je vroeger sneller wegzakte,
overnam of je inhield.
Je hoeft jezelf minder achteraf terug te halen
uit iets wat alweer gebeurd is.
Niet omdat je iemand anders wordt.
Wel omdat wat je jarenlang automatisch meenam,
niet meer alles hoeft te bepalen.
Dat voel je in hoe je spreekt.
In hoe je blijft.
In hoe je kiest.
In hoe succes niet alleen zichtbaar is,
maar ook werkelijk landt.
In hoe contact minder kost,
omdat jij er niet steeds uit hoeft.
Dat is wat je hier voelt.